Maar wat nu echter nog ontbrak was een mooi stel nagels om het op de smeren, want mijn eigen nagels zijn dun en zwak en worden (behalve mijn duimnagels) nooit lang. En het blijft een feit dat nagellak er het mooist uitziet op mooie, goed verzorgde nagels. Maar in plaats van hard te gaan werken om zelf mooie, sterke nagels te krijgen, besloot ik, zoals ik wel vaker doe, voor de wat radicalere methode te gaan: acrylnagels.

Ik weet heus wel dat die dingen ontzettend slecht zijn voor je eigen nagels, maar het is véél makkelijker om een middagje in een nagelsalon op een stoeltje verzorgd te worden dan zelf wekenlang te smeren en te hopen dat je eigen nagels na zoveel tijd heel misschien wat sterker zijn geworden. Althans, zo dacht ik toen.

Goed, op een middag ging ik dus naar een nagelsalon, en hebben ze er in ongeveer een uurtje spiksplinternieuwe acrylnagels bij mij opgezet. Ze waren gewoon prima gezet, zagen er goed uit, alleen was ik zo stom geweest om niet zelf vantevoren even mijn nagelriemen terug te duwen; zij deden het namelijk niet en ik was vergeten er naar te vragen. Dus toen ik eenmaal weer thuis was en ik mezelf een manicure wilde geven en dus een bokkenpootje langs mijn nagels had gehaald, was ‘ie daar al, op de allereerste dag: het lijntje van de acrylnagels. Oké, hij was nog redelijk  weg te vijlen maar heel mooi was anders. Je zag er niets van als ik er nagellak overheen smeerde, maar toch zat het me dwars.

Voor een paar weken ging het heel goed en was ik er ontzettend blij mee. Om de twee dagen deed ik nieuwe nagellak op en alles zag er prachtig uit want ik had nu eenmaal mooie nagels. Tot ongeveer een week geleden mijn acrylnagels zo’n 3 millimeter boven mijn nagelriemen zaten en dat randje echt niet meer te verbergen was. Dat randje begon ontzettend aan me te knagen en ik vond eigenlijk dat ik het moest laten opvullen. Helaas kwamen er toen een hele hoop onvoorziene uitgaven (website, gestolen fiets, van die dingen) en had ik helemaal geen geld om mijn verse acrylnagels te laten bijwerken of zelfs te laten weghalen. Er zat dus niets anders op dan het heft in eigen hand te nemen en zelf een poging te wagen mijn nepnagels te verwijderen.

Na wat gegoogle kwam ik erachter dat pure aceton het beste is om je vingers in te weken en dat je dan voorzichtig de nagels ervan af kunt halen, maar als je geen aceton hebt, nagellakremover met aceton ook werkt. Ik had nog een fles cheapass nagellakremover met aceton van Boots liggen, dus ging ik aan het werk. Ik liet mijn vingers ongeveer 15 minuten weken in de nagellakremover (en ja, dat is niet fijn) en begon daarna wat aan de nagels te frunniken.

Langs de randje gaat het prima, en krijg je met een bokkenpootje makkelijk de acryl van je nagel, maar vergis je niet:

een acrylnagel is héél dik. Ik was zo dom om niet vantevoren de acrylnagels platter te vijlen, dus je begrijpt, midden op mijn nagels wilde de acryl er écht niet vanaf. Na een hele hoop gehannes met nog meer nagellakremover, stokjes en zelfs pincetten (ja, ik weet het) kwamen de laatste stukje acryl er met heel wat gesjor en gescheur (auw) eindelijk af .

En hoe zien mijn nagels er nu uit? Ze zijn flinterdun, ik kan niet eens krabben, want dan buigen ze al om. De helebovenste laag is beschadigd en ribbelig, en ze zijn verkleurd. Ik ben na het verwijder-drama meteen gaan smeren met nagelriemolie(Lemony Flutter!) en handencrème, dus mijn nagelriemen en huid zijn wel weer in goede conditie (thank god), maar mijn nagels, tsja, die hebben wel wat weken nodig om te herstellen, ben ik bang.

Of ik er spijt van heb? Ja, en nee. Acrylnagels hebben is supervet, ze zijn prachtig en sterk en alle nagellak staat er mooi op. Het is een beetje een gedoe met nagellakproducten, want in bijvoorbeeld de correctorpens van Essence zit óók aceton, dus zulke handige tools kun je niet meer gebruiken. Maar het vervelendst is toch het bijhouden en verzorgen ervan. Om de vier weken moet je eigenlijk terug om ze weer bij te laten vullen, en als arme student is het gewoon heel moeilijk om elke vier weken 30 euro op te hoesten voor een paar plastic nagels.

Dus nu blijf ik de komende weken smeren met Lemony Flutter en knoflooknagellak en hoop ik dat ik over een tijdje weer een stel shiny nails kan laten zien. Van mezelf, dat zeker wel.

En met het einde van dit semester en studiejaar komt ook het einde van mijn bestuursjaar in zicht. De laatste dingen worden georganiseerd, een nieuw bestuur is bijna gevormd. Oké, de hele zomer moet nog overbrugd worden en pas op 1 oktober ben ik officieel geen bestuur meer, maar dat zijn waarschijnlijk vier redelijk rustige maanden.

Heb ik dit gewoon gedaan? Is het me serieus gelukt? Is het echt waar dat ik in het afgelopen jaar gefunctioneerd heb als anderhalf bestuurslid, daarnaast waarschijnlijk gewoon mijn 60 studiepunten heb gehaald, 2 dagen in de week heb gewerkt en ook nog een sociaal leven heb gehad? Heb ik het serieus geflikt?

Hoe vaak ik in de afgelopen maanden niet in huilen ben uitgebarsten omdat ik gewoon niet meer wist hoe ik het allemaal gedaan moest krijgen. Hoe vaak ik niet meer wist waar ik in hemelsnaam moest beginnen. En hoe vaak ik niet heb gedacht dat ik een jaar studievertraging zou oplopen. En nu is dat allemaal verleden tijd.

Toen het voor het eerst tot me doordrong, was ik vreselijk opgelucht. Eindelijk, rust. Eindelijk tijd om gewoon lekker op de bank te zitten zonder deadlines, mensen die nog gemaild moeten worden en taken in mijn achterhoofd. Eindelijk.

Dat gevoel overheerst nog steeds, gelukkig. Maar nu begint er in mijn achterhoofd een heel zacht stemmetje te spreken. Het is zo dat ik nu een blissfully relaxed zomer voor de boeg heb, maar wat dan? Wat moet ik dan doen? Dan kan ik slechts studeren, en nu ik erachter ben gekomen dat ik véél meer kan dan dat alleen, wil ik me niet alleen daartoe beperken. Ik ben bang voor de verveling.

Maar goed, in september zijn er nog genoeg dingen die geregeld moeten worden: er moeten nieuwe leden geworven worden, het nieuwe bestuur moet overgedragen worden en nog veel meer. En daarna zien we wel. Maar nu eerst ontspanning, stilte. Eindelijk, rust.