Een blog beginnen met een cliché is nooit goed, maar ik doe het toch: Een nieuw jaar, een nieuwe kans. Het afgelopen jaar heb ik ongeveer drieëntachtig keer gedacht “Ik wil weer een blog!” en dit domein is ook alweer 16 maanden geregistreerd (heus!), dus ik vond het nu wel eens tijd worden om die wens maar eens waar te maken. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ofzo.

Kijk, ik ben niet geheel onbekend in het blogwereldje. Of laat ik het zo zeggen, ik ben zèlf nogal onbekend in het blogwereldje, maar ík ken het blogwereldje wel. Jaren geleden (als in, toen ik veertien was) had ik al een redelijk goedbezochte website, maar daar ben ik toen mee gestopt. Toch ben ik enkele mensen blijven volgen en vind ik het nog steeds leuk om over ze te lezen. Het probleem is alleen: ik laat zelden comments achter. Het is niet dat ik het vervelend vind om te doen, maar commenten is gewoon niet mijn eerste instinct als ik een blog lees. Ik zal mijn best doen om het vaker bij andere blogs te doen, want ik weet heel goed dat het leuk is om berichtjes te krijgen.

Waar het dus op neer komt is dat niemand mij eigenlijk nog kent. Het kan zijn dat de ouden-van-dagen ergens nog wel denken “Hé, die naam komt me bekend voor!” maar verder dan dat zal het niet komen, vrees ik. Daarom stel ik me nog maar even voor: Mijn naam is Joy, 20 jaar, ben tweedejaars studente Engelse Taal en Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam, woon daar, werk daar bij koffie- en thee speciaalzaak Simon Lévelt en ben daar voorzitter van Amsterdamse Studenten Kunst Vereniging Particolarte. Ik ben gek op Engelse literatuur, series, Britten in het algemeen, taalgrapjes, thee, chocola, vieze stinkende cheese-onionchips, to-do lijstjes en een geordende agenda.

Ik zou natuurlijk nu nog een paragraaf kunnen besteden aan het beschrijven van mijn karakter, maar ik denk dat je daar beter achter komt door mijn blog gewoon af en toe eens te lezen. Goed.

Ik ben Joy en welkom op mijn blog.