My signature salad

23 januari 2012 recepten 2 comments

Zoals iedereen heb ik een go-to dish als ik geen zin heb om na te denken over wat ik ga eten, en laat dat recept nou net lekker, makkelijk én gezond zijn! Dus, without further ado, het recept voor mijn signature salad. 

Voor 2 personen:

  • 2 handjes quinoa (kan ook met couscous)
  • half bouillonblokje
  • 3/4 handjes bladspinazie (ik eet altijd 2 handjes p.p., maar dat vinden sommigen misschien veel)
  • halve komkommer, in stukjes
  • bakje cherrytomaatjes/romaatjes, gehalveerd
  • halve rode ui, in stukjes
  • olijven, in stukjes
  • 1 avocado, in stukjes
  • een soort kaas (mozzarella, feta, geitenkaas, gorgonzola, allemaal lekker, maar je kunt het ook prima weglaten)
  • zaden (ik gebruik hennepzaad, maar je kunt ook pijnboompitten of iets anders gebruiken. Niet chia, dat wordt vies)
  • Peper & zout
Dressing:
  • 2 eetlepels extra virgin olijfolie
  • 1 eetlepel mosterd
  • 1 eetlepel witte wijnazijn
  • wat citroensap
  • peper & zout
Kook de quinoa volgens de gebruiksaanwijzing, maar voeg aan het water het bouillonblokje toe. Snij ondertussen te groente. Meng al de ingrediënten voor je dressing in een kom. Serveer je spinazie met al de andere groenten op een bord, met daarbovenop de kaas. Als de quinoa klaar is, leg je deze op je salade, zodat de kaas lekker warm wordt. Besprenkelen met je dressing en zout en peper, en klaar is je salade!
ps. Ik ben niet aansprakelijk voor eventuele verslavingen.

Blue October

17 januari 2012 Geen categorie, music One comment

Blue October is al een tijd lang één van liefste bands. Er zit zoveel emotie in hun muziek, in de lyrics van Justin Furstenfeld (de zanger en het brein achter de band) en er hangt zo’n prettige, comfortabele sfeer om de band zelf. Bovenstaande clip en bijbehorend nummer, The Feel Again, zijn daar een voorbeeld van. Je denkt misschien: “Euhm, waarom zou ik 6 minuten naar zijn hoofd willen kijken?”, maar het past zo ontzettend goed bij het nummer. Het gaat over een verbroken relatie en alle problemen die daarbij komen kijken (zoals de voogdij over hun kindje), op een hele treffende, niet-cliché manier. Enjoy!

Read more

Things you shouldn’t do during Bikram yoga

16 januari 2012 lists, yoga No comments

Ik ben heel vredelievend, hoor, en Bikram yoga maakt me eigenlijk hartstikke ontspannen, maar er zijn wel een aantal dingen die me verschrikkelijk op mijn zenuwen werken en het soms heel moeilijk maken om me te concentreren. Dus, mocht je ooit van plan zijn om Bikram yoga te gaan doen, hier wat dingen die je níet moet doen:

  • Frunniken. Kijk, als je een keer jeuk hebt, mag je heus wel krabben, maar ga niet de hele les door je kleding goed doen, je haar in een elastiekje doen of je zweet afvegen. Sowieso is je zweet afvegen not done, maar Bikram hoort silent meditation te zijn, en dat is nogal lastig als er iemand voor je staat die continu aan zijn kont aan het krabben is (bij wijze van spreken dan, hè)
  • Als je gerookt hebt, niet douchen voor de les. Serieus? Sowieso vind ik roken in combinatie met sport een beetje raar, maar als je het niet kunt laten, douche dan alsjeblieft even vantevoren. In een warme ruimte verspreidt geur zich extra snel, en er is niets zo vies als een rookmeur die om iemand heen hangt.
  • In de categorie vieze geurtjes: heel erg sterk eten vantevoren. Sommige geurtjes komen er namelijk door je poriën uit, en laat je nou eens flink zweten tijdens Bikram… Ik heb al meerdere keren gehad dat ik dacht: “Is dat CURRY?” of dat ik een beetje misselijk werd door de knoflookgeur die mijn neus binnendrong. Een beetje knoflook is prima, dat ruik je niet, maar ga alsjeblieft geen knoflooksoep of een heel bolletje knoflook (nogmaals, bij wijze van spreken dan, hè) wegwerken. Dat vinden de mensen om je heen niet zo fijn.
  • Dit vind ik persoonlijk één van de ergste: meeknikken en lachen om alles wat de instructeur zegt. Nogmaals: si-lent me-di-ta-tion. Luister gewoon rustig, doe je ding. Er is niks mis met af en toe lachen om een grapje, maar knik niet begrijpend met elke instructie: dat is vreselijk irritant . Ik hoef geen “Haha.. uhu… uhu. Ah… alright!” te horen.
Zoals ik al zei, ik ben heel vredelievend, hoor, maar deze dingen halen echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Natuurlijk probeer ik me ook op mezelf te concentreren, maar soms lukt dat gewoon niet. En ik ben vast niet de enige met zulke ergernissen, toch?

A sad realisation

15 januari 2012 change, english 2 comments

via weheartit.com

Gisteren stond ik nietsvermoedend mijn boodschappen af te rekenen, toen ik me bedacht: “Oh, ik moet mijn Nectar Points* maar snel opmaken, voordat ik weer naar Nederland ga.” Het was een hele simpele gedachte, een geen hele nieuwe daarbij, maar het sloeg in als een bom. Ik wist het natuurlijk al lang, maar gisteren besefte ik het pas goed: ik ga weer terug.

Over minder dan twee weken ga ik weg uit Manchester en woon ik weer officieel in Nederland.

Het maakt me verdrietig, om te bedenken dat ik dit hoofdstuk nu echt ga afsluiten. Het lijkt immers nog zo kort geleden dat ik op het vliegtuig stapte naar Engeland. In deze 5 maanden, die verschrikkelijk kort zijn gebleken, ben ik zo veel van mijn stad gaan houden. Manchester, een niet zo heel mooie, maar een ontzettend fijne en gezellige stad. Ik heb hier veel dingen beleefd, mooie, lieve mensen ontmoet en zoveel herinneringen opgedaan.

Ik realiseer me nu hoezeer ik de Engelsen ga missen, de “…, love.” aan het eind van elke zin, de gekke uitgaansavonden, de pubquizes, mijn lieve vriendinnetjes die een half jaar langer blijven. Hell, ik ga zelfs mijn Chinese huisgenootjes missen. Hoewel ik in het begin zó vaak heb gedacht “DAFUQ eet jij voor ontbijt en kun je PLEASE NIET ZO HARD PRATEN MIDDEN IN DE NACHT DANKJEWEL,” ben ik toch ook heel erg gesteld op ze geraakt. Hoe ze stiekem naar mijn kookkunsten kijken om een dag later ook een poging te doen tot westers koken. Hoe ze spontaan op mijn deur kloppen omdat ze me iets willen laten proeven. Hoe ze onverwachts ook op mijn verjaardagsfeestje opduiken, ondanks dat ze haast nooit uitgaan.

Hoewel ik hartstikke veel zin hem om mijn leven in Nederland weer op te pakken en mijn vrienden daar weer te zien, mag ik toch ook wel even verdrietig zijn. Manchester, ik ga je vreselijk, verschrikkelijk missen.

 

*Nectar Points spaar je op een soort van bonuskaart, waarmee je korting op je boodschappen krijgt. 

Why I love a new yoga instructor

14 januari 2012 yoga 2 comments

Toen ik een week geleden na mijn winterstop (veroorzaakt door een brandwond en een bezoekje aan Nederland) weer naar de yogastudio toog en plaatsnam op mijn yogamat werd ik opgeschrikt, niet door mijn vaste yogainstructor, en de eigenaar van de studio, David, maar door een timide ogend meisje dat de headset op had. “Hi, my name is Alysa and I’ll be teaching your class today.”

Mijn eerste reactie was, “HALLO WAT IS DIT WIE BEN JIJ JE BENT VAST HEEL SLECHT”, en toen ze tijdens de eerste ademhalingsoefening een klein stapje vergat (of dat dacht ik tenminste), werd dat alleen maar bevestigd: “Wie is deze chick? David kan het veel beter.”

Maar een half uurtje into class merkte ik dat ik toch echt een backbend had gedaan, dat de mensen in de voorste rij niet meer standaard een halve seconde op de dialoog voorliepen, en dat we allemaal met een nieuwe blik en een nieuw gevoel de poses ingingen. Dankzij Alysa, die op een andere, nieuwe manier met de dialoog omging, werden we gedwongen om goed te luisteren naar de instructies, want ja, door elke keer weer David te horen, verdwijnt zijn stem toch al gauw naar de achtergrond.

Door de nieuwe yoga instructrice werden we gedwongen om opnieuw de luisteren, te kijken en te voelen. Ik dacht niet meer aan de volgende poses, terwijl ik nog in een andere zat, maar luisterde aandachtig en leerde mijn lichaam een klein beetje opnieuw kennen. Dankzij Alysa, die met net wat meer energie “lock your knees!” zei, kon ik eindelijk met mijn voorhoofd bij de grond en wist ik weer waarom ik zoveel van Bikram houd: het is nooit hetzelfde en het blijft een uitdaging.

« Older Entries